Modern Zamanlar Romantizmi / ya da İşletme Fakültesi'nin Olmazlığı

Pencere kenarına oturmuş bir taraftan limonlu çayımı yudumlarken bir taraftan Harry'nin okuduğu gazete haberlerini dinliyordum. Depremler, cinayetler, Kosova'nın Amerikancılaşması gibi kısa süreliğine emekli bir ihtiyar kademesine gelen şahsımı o dakikalarda pek ilgilendirmeyen birtakım haberlerdi bunlar aslında. Yine de konsepte uygun düştüğü için hâlimden şikayetçi olmadım. Zira dışardaki güzelim sisli havanın büyüsüne de iyiden iyiye kapılmıştım. Sakin uyumlu bir insan, bir melek olup çıkmıştım.



Ancak pek duramadık o cam kenarında pazar keyfimizle. Harry de ben de sisin gizemli romantizmine kapıldık, görüş mesafesinin azalması sayesinde çevrede hiçbir şey göremiyor olmanın keyfiyle yola düştük. Camın ardındaydık artık, güzel okulumuzun göremediğimiz her bir köşesine istediğimiz hayali yerleştirebilirdik.

Nitekim de öyle oldu. Şenlik alanından görülmez olan İşletme Fakültesi'ni dut bahçesine dönüştürüverdim hemen. Bu alanın orta yerinde durunca yalnızca 10 metrekare kadar bir mesafeyi görebilirdiniz. Şenlik alanının orta yerine geldiğimde evrende sadece ben ve küçük bir çim alan vardı. İstediğimi yerleştirebilirdim kendi dünyamın göremediğim yerlerine öyleyse değil mi ya? Bu özgürlüğü yaşamaktaydım işte. Aynı mutluluğu Harry'de de görünce çok sevindim. O da kendi dünyasına bir şeyler çiziyordu kafasında belli ki. Belki de bu 10 metrekarelik çim alan huzuru yakalaması için yeterliydi ona.

Bu ruh halinden kurtulmadan hemen önce kampüs içindeki marketten alışverişimizi de yaparak pazar gününün hakkını vermek konusunda bir adım daha ileriye gittik. Küçük odama döndüğümde her şey yine eskisi gibiydi. Masamın üstünde çöpler vardı filan...