vay canına ki ne vay canına!

Bugün Harry'nin süpürgesine binip Bilkent'ten şehre gittik. TDK'nın yazım kılavuzunu almak için TDK'nın yolunu tutmuştuk. Resmi bir ortama doğru gider modda değildik yol boyunca. (as usual yaane; bizim buralarda böyle derler.)

Kısaltmalar gerer hep bizi, biliyorum. TDK'ya gidersin, gerilirsin. PKK ile ilgili haber okur, gerilirsin. TSK silah altına alır, gerilirsin. Eğlenceli askerlik hikayelerine inanmayın sakın askerlik yapanların. Ben sadece muayene oldum, oracıkta bile gerildim. Daha şubeden içeri girer girmez bir ayna çıktı karşıma. "Üstünü başını düzelt" ifadesi var tepesinde. Hayır, düzgün olmadığını nasıl öngörüyorsun benim kıyafetimin? Tabi olaylar Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler masalındaki gibi gelişmiyor. Ayna bize iltifat etmiyor, yalnızca bir not bırakmış ve çekip gitmiş.

Neyse konuyu dağıtmayayım-ki dağıttım.

ÖSS'ye girer, gerilirsin. KPSS'ye girersin, hayatın kayar. Nitekim, mevzubahis kuruma girerken solumuzdan polis sağımızdaki danışma tadındaki odacıktan bir görevli fışkırınca afalladım. "Bebebebennn...yazazımm kılavuz şeedicektim." şeklinde ifadelerle saçmaladıkça saçmaladım. Halbuki kitapçı karşımda duruyor, bırakın, müdahale etmeyin.

Harry "5 servisiyle geri mi dönsek?" dedi. "Onu 5'te düşünürüz, akışına bırakalım." dedim. Kılavuzumuzu aldık, saat beşte nargile içmeye karar verdik. Geri meri dönmedik okula. Nargile içtiğimiz yerin adı kısaltılabilir cinsten değildi, pek bi rahat ettik. Hatta benim bir ara içim geçmiş.

Akışına bırakmayı seviyorum. Ha bir de Baba Zula'nın "Kısaltmalar" şarkısını muhakkak dinleyin diyorum.